Babie lato to jedna z najpiękniejszych pór na Mazurach. Można najeść się do syta jabłek, śliwek, gruszek, pomidorów albo późnych malin. Na szlakach turystycznych nie ma już tłumów, a dni są nadal ciepłe i jasne. Gospodarze wynajmujący pokoje we wrześniu już troszkę odpoczywają i mają więcej czasu by porozmawiać z gośćmi. Nie wykluczone, że na odchodne otrzyma się od nich pierwsze jesienne przetwory. Trudno wyjechać z jesiennych Mazur. Nie tylko dlatego, że przyroda taka piękna i szkoda wracać do miasta, ale i dlatego że bagażnik musi dźwigać dodatkowe kilogramy jabłek, gruszek i słoików. Bez zamkniętych w słoiczkach kawałków Przystani w mieście byłoby troszkę smutniej.

Nie od dziś wiadomo, że ludowe metody zwalczania chorób są skuteczne, bo sprawdzone przez pokolenia. Babcia Jadzia radzi płukać zęby korą dębu, a na przeziębienia poleca herbatę z kwiatów lipy i syrop z młodych pędów świerku lub sosny.

Słoik. Niby nic szczególnego, a jednak! Bo jakiż jest funkcjonalny: można w nim trzymać wszystko co się do niego zmieści, postawić na stole w roli wazonu, może być lampionem jeśli zamknie się w nim świetliki lub wstawi świeczkę. Cudo myśli ludzkiej i cywilizacji. Tak sobie rozważałam pakując gorący dżem jabkowy w szklane wnętrze słoja. Zamknęłam przetwór szczelnie i tak będzie sobie czekał na zimne czasy i ciemną godzinę (chyba, że mój chłopak wchłonie go jeszcze latem:). Przetwór został omotany w serwetkę i serduszka wydziergane przez Hanulkę.