Niedawno stałam się szczęśliwą posiadaczką zestawu grubych drewnianych szydeł. Od zawsze uwielbiam ręczne robótki, ale do tej pory w ręce wpadły mi jedynie klasyczne szydełka od 1 do 6mm. Robiłam na nich misie, etui, szaliki i wszelkiej maści serwetki. Każdy kto szydełkował wie, że im drobniejsze szydełko, tym więcej trzeba się namachać, żeby zobaczyć efekty. Teraz eksperymentuję z wielkimi szydełkami od Knitte Riders i jestem zachwycona tym, jak szybko może powstawać rękodzieło. Robię dywanik ze szmatek w babcinym stylu. Kiedy tylko doszła do mnie paczka z szydełkami i zorientowałam się, że nie mam wystarczająco grubych włóczek, postanowiłam pociąć na paski nienoszone od dawna bluzki (przy okazji zrobiłam wietrzenie szafy). Tak więc dziergam i się cieszę. Szydełka są ręcznie wykonane i ozdobione przez Monikę z Knitte Riders.
Monika mieszka w Mrągowie, skąd pochodzi i dokąd sprowadziła się z powrotem po kilku latach pracy w stolicy. Teraz prowadzi własną firmę projektową, maluje, dzierga i wyrabia ręcznie urocze i niepowtarzalne szydełka i druty. Przy okazji postu o jej szydełkach postanowiłam wypytać o życie na Mazurach, o jej pasje i sposoby na nudę.




- Może by tak rzucić wszystko i zamieszkać na Mazurach! Tylko czy na dłuższą metę ma to sens? Czy na mazurskim zaciszu można spełniać się zawodowo i towarzysko? Nie żałuje przeprowadzki na Mazury. Fakt czasami tęsknie za życiem w Warszawie, ale to tylko dlatego, że nie mogę spotykać się tak często jakbym chciała z przyjaciółmi, których tam zostawiłam. Co do mieszkania na Mazurach, to jest to chyba najpiękniejsze miejsce jakie znam i nie chciałabym być nigdzie indziej. Mamy taki nieduży las i kilka jezior niedaleko domu. Uwielbiam chodzić tam na spacery z psem, pomaga mi to złapać oddech i zebrać myśli po całym dniu. Właśnie takiego miejsca brakowało mi w Warszawie.

Majówka w tym roku nie rozpieszczała nas pogodą, ale jak najbardziej zaliczamy ją do udanych. Była to pierwsza majówka Igi wypełniona całą masą bobasowych debiutów. Na Mazurach Iga poznała obie prababcie z mojej strony, pierwszy raz kąpała się w dużej wannie (w gdańskim domu mamy tylko prysznic). Miała okazję pobujać się w hamaku - to jest hit, bobas zasypia po trzecim bujnięciu! Pierwszy raz głaskała psa (no dobra, to było bardziej wyrwanie garści sierści lepką rączką, ale to też było pierwszy raz). Debiutowała też jako długodystansowa pasażerka samochodowa. Pierwszy raz widziała prawdziwe duże jezioro (Mamry). Wspaniale jest uczestniczyć w tych wszystkich pierwszych razach i przeżywać je wspólnie z dzieckiem! Dla stęsknionych za mazurską wsią załączam kilka zdjęć majowej Przystani.

W Przystani dużo się dzieje - szczególnie latem. W tym roku odwiedziła nas Monalli (więcej o Monalli tu). To dzięki niej nasza stodoła zamieniła się na kilka dni w wielkie studio zdjęciowe. Warsztatowicze zbudowali scenografię - teatralne wnętrze we wnętrzu. Wnieśli ściany, podłogę z desek i duże łóżko. Na pewno kosztowało ich to dużo energii, ale efekty były tego warte. Takie warsztaty to nie tylko możliwość nauki fotografii, to także spotkania ciekawych i twórczych ludzi i okazja do poprzebywania w fajnym miejscu. Dziękuję Ani (więcej o Ani tu), która zobaczyła w naszej stodole potencjał ;) Tu można zobaczyć jakie są jeszcze wolne terminy warsztatów.

W Przystani słoneczniki są wysokie jak drzewa, dynie rosną sobie wśród nich jak wielkie piłki i wszystko jest bajkowo przeskalowane. Natura rozbujała się w pełnię swoich możliwości - pora na zbiory.

 

Ekologiczne życie w mieście to ostatnio modny temat. Co zrobić żeby zwrócić naturze choć część zabetonowanych i zurbanizowanych terenów? Architekci modernizmu stawiali na zielone dachy. Dziś entuzjaści zieleni podchodzą do architektury radykalnie i proponują zielone ściany - ogrody wertykalne. Mogą one pełnić funkcje czysto dekoracyjne lub być sposobem na własne warzywa i zioła. Nawet jeśli na ogród możemy przeznaczyć jedynie kilka doniczek na balkonie, być może warto zrezygnować z paprotki i zasiać np. fasolę.

Niedawno, na ślubie mojej przyjaciółki z liceum, poznałam świetną fotograf z Węgorzewa. Ania przemykała wśród tańczących i łapała najlepsze ujęcia. Trudno było mi ją zaczepić, bo jak wiadomo, profesjonalnego fotografa na ślubie czy weselu nie powinno być zanadto widać. Kiedy Ania wreszcie zatrzymała się miałyśmy okazję porozmawiać. To bardzo utalentowana i przemiła dziewczyna. Nie da się nie zauważyć, że działa z pasją i pełnym zaangażowaniem w wydarzenie. Oprócz zdjęć ślubnych zajmuje się przeróżnymi sesjami i projektami (nie tylko na Mazurach). Polecam zajrzeć na stronkę - http://annazaleskamart.blogspot.com.

Koniec studiów to czas między dorosłością a jeszcze sobie takim bimbaniem studenckim. Marzec to czas między zimą a wiosną, która uparcie nie chce nadejść.
Trzeba kontynuować to co się zaczęło i szukać nowych wyzwań. Temat projektu magisterskiego wykrystalizował się do zagadnienia nowoczesnej wsi mazurskiej i rewitalizacji folwarku w Przystani. Jestem na etapie dokładnych inwentaryzacji i kreślenia nowych planów, ale nie zaszkodzi nadal wspierać się literaturą.

Kiedy byłam mała, rodzice opowiadali mi różne historie dotyczące naszej okolicy. Mama mówiła o życiu na wsi w czasach głębokiego PRLu, o tym jak trudno było wybrać się do kina i o tym jak daleko trzeba było chodzić do kościoła przez pola. Tata opowiadał o wojnie na Mazurach, o ukrytych bunkrach, o przesiedleniach i opuszczonych gospodarstwach. Wszystkie te historie utkwiły mi gdzieś na dnie pamięci i teraz szukam opowieści w każdym napotkanym domu, lesie i wsi. Mazury pełne są ciekawych historii. Być może teraz nie robią już na mnie takiego wrażenia jak w dzieciństwie, ale wciąż przechodzą mnie ciarki kiedy przypomnę sobie o tym, że wierzyłam w duchy na Wyspie Upałty.

Szkoła w Przystani działała z przerwami od 1737 do 1960 roku. Nigdy nie uczyło się w niej więcej niż sześćdziesięcioro dzieci.
Powstała w wyniku rozporządzenia Fryderyka Wilhelma I, który w 1717 roku wydał edykt obligujący rodziców we wszystkich miejscowościach do posyłania dzieci do szkoły zimą - codziennie, w okresie żniw - przynajmniej raz w tygodniu.
W całych Prusach, nawet w małych miejscowościach zakładano szkoły. Została wyznaczona specjalna komisja, której zadanie polegało na wdrażaniu królewskiego rozporządzenia. Droga dzieci do szkoły nie mogła być dłuższa niż pół mili (3,5 km). Wizytacja przeprowadzona w 1738 roku wykazała, że obok istniejących wcześniej 385 szkół kościelnych powstało 1160 szkół wiejskich. Stworzenie tak wielu nowych szkół w tak krótkim czasie nie było łatwe, brakowało wykształconych ludzi, którzy mogliby podjąć pracę nauczyciela. Nic dziwnego... Niskie pensje i życie na prowincji nie zachęcało do objęcia tego stanowiska.
W powieści E.Wiecherta los wiejskiego nauczyciela nie przedstawiał się zbyt kolorowo.
,, Nie czytywali gazet, a to co wydarzyło się w okręgu lub na świecie, docierało do nich przez usta nauczyciela, który był dla nich niczym Mojżesz na pustyni. Widywali jednak i takich nauczycieli, których w pustce ich świata ogarniało zwątpienie, i którzy pędzili życie jako skryci i zapamiętali pijacy. Albo takich, którzy w nienawiści i rozgoryczeniu zamykali swe serca wrogie ludziom."
Jedną z przyczyn zwątpienia wiejskich nauczycieli mogło być bardzo skąpe wynagrodzenie. W pierwszej połowie XIX wieku pensja nauczyciela wynosiła 15 groszy rocznie za pierwsze dziecko, a za każde następne 30 groszy. Na koszt króla otrzymywał bezpłatne, choć często nędznie urządzone mieszkanie i skrawek ziemi pod uprawę.
,, I gdy u kresu swej pracy lub bytu zastanawiali się nad sensem własnego życia, zdawało im się czasami, że można go było znaleźć wśród wszystkich rozterek i niejasności, skromny, niewielki cel, lecz przecież nie daremność, nie pomyłkę."
Tak pokrótce przedstawiało się życie wiejskich nauczycieli według E.Wiecherta.
Szkoła w Przystani zniknęła w latach siedemdziesiątych XX wieku - na jej miejscu powstało kilka domków letniskowych.

Śnieżny wieczór - oglądamy amerykański film. Akcja toczy się leniwie. Znanego aktora dopada chandra i wyrzuty sumienia. Do kogo zwraca się z problemami? Do barmana w ulubionym pubie. A jakże! Taki jest stereotyp. Miły facet zza baru wysłucha i pocieszy znękane męskie serce.
Pojawia się pytanie: co w analogicznej sytuacji mogłaby zrobić kobieta? Do kogo zanieść swoje smutki? Moim zdaniem cukiernie mają równie terapeutyczne działanie co knajpki.
Film mógłby być taki: Węgorzewo - miłe miasteczko na Mazurach, zbliżamy się do placu w centrum, idziemy za znakami, skręcamy w uliczkę przy muzeum. To tu. Wchodzimy do ciepłego wnętrza ,,Cukierni Muzycznej". Za ladą spotykamy Panią Asię. Jest lepsza od niejednego barmana, czy baristy - poda ciastko (pyszne i domowej roboty) i kawę, do tego rozmowa od serca w gratisie. Czasem można spotkać tam też sympatycznego Pana Tomka. W tej cukierni nie czuję się jak klient, a jak mile widziany gość. Powinno być więcej takich miejsc.