Ciasta jogurtowe to genialny wynalazek ludzkości. Robi się je szybko i przyjemnie, a jest bardzo bardzo smaczne. Zachęcam do wypróbowania - szczególnie jako bazę pod jesienne owoce. Ostatnio naszym ulubionym przepisem jest ten z książki Zosi Cudny ,,Przepisy na cztery pory roku". O smakowitości ciasta niech świadczy fakt, że bardzo trudno jest zrobić zdjęcie całego upieczonego deseru. Znika w mgnieniu oka.

Pierwszy krok to przygotowanie owoców, które ułożymy na wierzch ciasta (mogą to być gruszki, śliwki, morele, brzoskwinie, jabłka itp. itd.)
Pozostałe składniki:
500g mąki
220g cukru
2 jajka
500g jogurtu naturalnego
150ml oleju
2 łyżeczki sody oczyszczonej
skórka otarta z 1 cytryny plus sok

Dobrze jeżeli wszystkie składniki (jajka, olej i jogurt) mają temp. pokojową. Jajka ubijamy z cukrem. Dodajemy sok i otartą skórkę cytryny, olej i jogurt. Mieszamy i dodajemy przesianą mąkę z sodą. Łączymy delikatnie składniki i gotowe ciasto przekładamy do formy wyłożonej papierem do pieczenia. Na wierzchu układamy np. połówki śliwek i pieczemy w piekarniku rozgrzanym do 160stC przez ok.45min (lub do czasu, aż patyczek włożony do ciasta będzie suchy). Upieczone ciasto można posypać cukrem pudrem.

Babie lato to jedna z najpiękniejszych pór na Mazurach. Można najeść się do syta jabłek, śliwek, gruszek, pomidorów albo późnych malin. Na szlakach turystycznych nie ma już tłumów, a dni są nadal ciepłe i jasne. Gospodarze wynajmujący pokoje we wrześniu już troszkę odpoczywają i mają więcej czasu by porozmawiać z gośćmi. Nie wykluczone, że na odchodne otrzyma się od nich pierwsze jesienne przetwory. Trudno wyjechać z jesiennych Mazur. Nie tylko dlatego, że przyroda taka piękna i szkoda wracać do miasta, ale i dlatego że bagażnik musi dźwigać dodatkowe kilogramy jabłek, gruszek i słoików. Bez zamkniętych w słoiczkach kawałków Przystani w mieście byłoby troszkę smutniej.

Siedzę sobie na przystanku pod Bramą Wyżynną i czekam na autobus 210, który zawiezie mnie do pracy. Czekam, nic się nie dzieje - przede mną w korku zatrzymuje się kamper. W kamperze dwa osobniki piją sobie kawę i za nic mają korek, za nic mają pośpiech ludzi wokół. Mogę się założyć, że nie mają się dokąd spieszyć i są weseli i kawa im smakuje.
Takie to listopadowe pomysły - nie jechać do pracy, tylko dosiąść się do tamtych w kamperze, albo kupić własny kamper, a mieszkanie wynająć i do pracy już nie chodzić. Założę się, że nie jestem jedyna, wielu ludzi w listopadowych mgłach snuje sobie plany na przyszłe wakacje lub planuje eskapady w ciepłe kraje. Takie mrzonki czasem mogą nabrać realnych kształtów. Trzymam kciuki za mrzonki moje i Wasze!

W Przystani słoneczniki są wysokie jak drzewa, dynie rosną sobie wśród nich jak wielkie piłki i wszystko jest bajkowo przeskalowane. Natura rozbujała się w pełnię swoich możliwości - pora na zbiory.

 

Dziś na Mazurach jest nieco deszczowo, ale słońce od czasu do czasu wyziera zza chmur i obłudnie obiecuje powrót lata. Spałam w pokoju ze skosem, musiałam przenieść się do niego bo na moim strychu jest już w nocy za zimno. Wiatr wybił szybę w okienku i chłodne powietrze wydymając firankę wpada do środka. Mimo puchowej kołdry i stosu poduszek- zimność... Goście wyjechali, jeszcze czasem kilku żeglarzy zajdzie do nas i ponarzeka na jesienną już aurę. Lubię wrzesień na Mazurach. Cały wakacyjny splendor opada, można jechać polną drogą długo, długo i nie spotkać nikogo. Zmieniają się barwy, czerwieni się i złoci wszystko dookoła. Jest tak jak powinno być na wsi. Można pomarzyć i wyobrazić sobie, że zaraz zza zakrętu piaskowej drogi wyjdzie szalona Maryśka z naręczem kwiatów. Krzyknie coś o wiecznej młodości, o miłości, o poezji. Czasem wydaje mi się, że na odludziu bardzo łatwo jest ulec szaleństwu. Nie będę wgłębiać się  definicję bo każdy inaczej szaleństwo pojmuje. Wariat wiejski powinien być uważny, jest tu tyle pięknych rzeczy, które szkoda byłoby przeoczyć. Żuk- czarny i wielgachny, zaplątany w poranną trawę, zamoczony rosą- widziałam go dziś rano. Szedł sobie naszą łąką, tak jak ja, nad jezioro. Spałam w pokoju ze skosem, a tam okno wychodzi na wschód. Ładnie jest u nas o wschodzie, zrzuciłam z siebie puchową kołdrę, rozgrzałam zmarznięty nos i pobiegłam na pomost. Czasem straszę mojego miastowego chłopaka, że zostanę wiejską wariatką: będę stawiać rzeźby w lesie, będę głaskać brzozy i malować anioły wszędzie gdzie się da. Mówi mi wtedy, dobrze Aniołku okej i całuje mnie w czoło. No co? Tak może się stać...

http://.filmweb.pl/serial/Boża+podszewka-1997-36088