Przeskok ze studenckiego życia w dorosłość wymaga sporego rozbiegu. Trzeba zająć się wieloma rzeczami: rodzina, praca i własne miejsce na świecie ;).
To priorytety, które pochłaniają człowieka bez reszty. Jak do tej pory wszystko jest na dobrej drodze. Nasza firma ruszyła już ze stroną  i facebookiem Zapraszamy ;) Kto by pomyślał, że założymy własne biuro architektoniczne? Pracy jest dużo, ale nie narzekamy bo każdy projekt to nowa historia i wyzwanie.

W Przystani słoneczniki są wysokie jak drzewa, dynie rosną sobie wśród nich jak wielkie piłki i wszystko jest bajkowo przeskalowane. Natura rozbujała się w pełnię swoich możliwości - pora na zbiory.

 

Gdańsk to miasto wyjątkowo wdzięczne spacerowo. Można zagubić się na starym mieście, lub długo spacerować nad morzem, ale to co według mnie najlepsze, to odkrywanie pięknych zakamarków mniej znanych dzielnic. Cudny jest Wrzeszcz, Stara Orunia, Oliwa i Dolne Miasto, jednak ostatnio to Biskupia Górka stała się jednym z moich ulubionych miejsc w trójmieście.
Ta zapomniana dzielnica ukryła się trochę przed nowoczesnością i codziennym zgiełkiem. Wśród brukowanych ulic można natknąć się na wspomnienia przedwojennego życia. Nie do pojęcia jest fakt, że niewielu mieszkańców, a co dopiero turystów zna uroki Biskupiej Górki, choć jest o dwa kroki od Długiej i Neptuna obleganego tłumnie w każde wakacje.
Historia dzielnicy sięga XIII wieku. W średniowieczu na Biskupiej Górce leżała osada "Górka", co najmniej od 1277 stanowiąca własność biskupów kujawskich. W XIV wieku w osadzie znajdował się w dwór obronny.
Wzniesienie pełniło różnorakie funkcje militarne aż do 1919 roku, kiedy to podpisano traktat wersalski, który nakazywał demilitaryzację Gdańska.
W początkach XXwieku wzgórze stanowiło jeden z ciekawszych terenów rekreacyjnych dla mieszkańców miasta. Założono kilka placów sportowych, a w miejscu dawnych fortyfikacji powstały kolonie domów mieszkalnych.
Spacer po krętych, stromych ulicach Biskupiej Górki działa na wyobraźnię i przenosi w czasie o prawie sto lat.