Duże otwarte pomieszczenia, przestrzenne kuchnie, wszechobecne drewno i urok wiejskiej domowości. W nowym projekcie na Przystań powstają dwie stodoły o charakterze domu. Projekt magisterski wymaga wielkich przemyśleń, analiz, dokładnego poznania historii i problemów. Czytam i analizuję, ale też inspiruję się powstałymi już wnętrzami i projektami na stodoły.
Niesamowicie podoba mi się pomysł belgijskich architektów z BuroII. To mieszanka tradycji i nowoczesności. Nieprzeładowane, może troszkę zbyt minimalistyczne wnętrza stodoły otwierają się na przestrzeń wokół, ogród i tarasy są integralnymi elementami domu. Architektura wsi powinna podkreślać połączenie człowieka i natury, więc duże okna, ażurowość i tarasy dające wrażenie kontynuacji wnętrz na zewnątrz to pomysły, które warto wykorzystać. W to wszystko przydałoby się jeszcze wpleść polskie tradycje, budownictwo ludowe, uwzględnić kontekst i potrzeby mieszkańców, potem rysować, rysować rysować... Jeszcze długa droga przede mną. Na dziś porcja inspiracji.

Gdybym miała żyć na końcu świata otoczona lasem, za jedyne towarzystwo mając łosie, chciałabym żeby moja chatka wyglądała podobnie do farmy w Jamtland (region w centralnej Szwecji). Wnętrza tego drewnianego domu są cudownie niewystudiowane. Miło bałaganiarski styl ociepla atmosferę i oddaje rodzinny charakter mieszkania.
Pierwsze zdjęcie przypomina mi moją wakacyjną sypialnię w Przystani (na strychu dawnego kurnika), tylko że w moim przypadku bałagan przekracza niestety wąskie ramy określenia "artystyczny nieład". Zajmę się tym jak wrócę z Gdańska- na pewno!

Koło gospodyń miejskowiejskich (tym razem sztuk dwie) spotkało się dziś przy wypieku chwytających się ostatniej szansy ludzików. Właściwie to dość smutna historia. Ludziki zostały zjedzone lub utopione w herbacie. Cóż... taki ich los.
Przy samym akcie tworzenia ciasteczek trzeba niezykle uważać, żeby mięśnie brzucha odpowiadające za wybuchy zginającego wpół śmiechu nie rozbolały za mocno.
Atak wesołości nastąpił kiedy zobaczyłyśmy nasze ludki, które po wyjściu z pieca, za sprawą różnej grubości ciasta, wyglądały jak uczestnicy konferencji o integracji międzyrasowej (od Afroamerykanów- po Skandynawów z północnych krańców kontynentu)
Ubawiłyśmy się też przy kształtowaniu bezów- bez rękawa cukierniczego. Jako panny zaradne poradziłyśmy sobie zatępując rękaw foliową torebką, co z tego zabiegu wyszło zobaczyć można poniżej. Jestem pewna, że są ludzie, którzy potrafią zrobić piękne bezy nawet łyżką- dojdziemy do tego;) Skupmy się na ciastkach. Są bardzo smaczne, a zawieszone na brzegu szklanki czy kubeczka niezwykle poręczne. Przepis na kruche ciasto pochodzi z bloga " Jak po maśle".

Dawna szkoła w Harszu jest jednym z ciekawych miejsc na artystycznej mapie Mazur.
Właściciele włożyli ogrom wysiłku i serca w renowację starego ceglanego budynku i w wystrój wnętrz. Na parterze stworzyli obszerny salon z jadalnią i przytulną kuchnię, w której i goście, i gospodarze spędzają bardzo dużo czasu (dobra kuchnia Starej Szkoły słynie na całą okolicę).
Na piętrach powstały pokoje do wynajęcia oraz wspólna przestrzeń z galerią na strychu.
Dom pełen jest obrazów, to dzieła artystów przyjeżdżających na organizowane w starej szkole plenery malarskie. Jest tu też galeria, w której można kupić lub tylko obejrzeć prace lokalnych twórców.
Stara szkoła położona jest nad brzegiem jeziora. Malownicza jest i cała wieś, a niedaleko znajduje się zabytkowy majątek i pałac w Okowiźnie. Więcej o szkole można dowiedzieć się tu.

Jestem po uszy zakopana w książkach- piszę magisterkę. Temat jest ciekawy, pogoda za oknem nie skłania do spacerów, więc zakopana w polary mierzę się z historią architektury Prus Wschodnich.
W tak zwanym międzyczasie wyczyniam różne harce w przystaniowskiej kuchni. Powstało kilka nowych butelek soku jabłkowego, a owoców nie ubywa- nawet jakby wciąż ich więcej. Potrzeba mi nowych przepisów na to, jak się z nimi rozprawić- może w kolejnym cieście?
A propos przepisów. Widziałam niedawno piękną, ilustrowaną książkę kucharską z domowymi przepisami- "My Abuela's Table". Pewna studentka akademii sztuk pięknych zebrała przepisy swojej babci i zilustrowała je własnoręcznie, by później wręczyć zbiór w formie książki profesorom jako swoją pracę dyplomową. Książka spodobała się na uczelni tak bardzo, że namówiono Daniellę Germain na publikację jej pracy. Całe szczęście, bo tak ładnej pozycji na rynku książek kulinarnych nie widziałam już dawno. Jest przepełniona ciepłem i bardzo osobista.
Moim zdaniem każdy powinien mieć swój własny zbiór przepisów. Mój zeszyt założyłam jeszcze w liceum- zebrałam przepisy od rodziny i znajomych, a teraz gdy lepiej poznaję kogoś nowego, proszę go o wpis jego specialite do mojej książki. W ten sposób mam nie tylko dobre, wypróbowane przepisy, ale i rodzaj pamiętnika.